Wat een heerlijke voetbalmiddag had moeten worden, eindigde in een scenario waar zelfs een gemiddelde Hollywood-regisseur nog een puntje aan kan zuigen.

De meiden van DFS trokken ten strijde tegen ONA, en eerlijk is eerlijk: het begin was om in te lijsten.
​Een droomstart (0-15 minuten).

​DFS liet er geen gras over groeien. Binnen 15 minuten liet Guusje zien hoe het moest: met een loepzuivere actie schoot ze de 0-1 tegen de touwen. De meegereisde fans dachten al aan een makkelijke middag, zeker toen Luana niet veel later de voorsprong verdubbelde naar 0-2. De sfeer zat er goed in, de punten leken in de tas.

​Helaas was de euforie van korte duur. Slechts één minuut na de goal van Luana wist ONA iets terug te doen. Met een 1-2 stand zochten de meiden de kleedkamer op. Niks aan de hand, zou je zeggen. Even een bekertje ranja en weer gaan.
​Maar daar begon het complot. We weten niet wat er precies in die Wageningse ranja zat, vloeibare vermoeidheid of een snufje 'niet-vandaag-poeder', maar de rust deed de meiden duidelijk geen goed.

ONA rook bloed en maakte razendsnel de 2-2. In de tweede helft bleek echter dat we niet tegen elf, maar tegen twaalf man stonden te voetballen. De scheidsrechter ontpopte zich namelijk tot de onverwachte spelmaker van de thuisploeg.

Met een paar beslissingen die toevallig telkens de kant van Wageningen op vielen, fungeerde de man met de fluit als het spreekwoordelijke steuntje in de rug. Tegen zo’n overtalsituatie inclusief "arbitrale wind mee" was helaas niet op te boksen; er vlogen nog twee goals in aan de verkeerde kant. Eindstand: 4-2

Een uitslag die de verhoudingen van het eerste kwartier totaal geen eer aandoet. In mei komt ONA bij ons op bezoek. We hopen dan op een wedstrijd met onze eigen vertrouwde ranja, een neutrale bezetting op het veld en een doelsaldo dat wél recht doet aan het voetbal.